“...ഇബ്റാഹിം നബി(അ)ന്റെ ജീവിതചരിത്രത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗമാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചത്. അല്ലാഹുവിന്റെ നിര്ദേശം മാനിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം കൈക്കുഞ്ഞിനെയും അവന്റെ മാതാവിനെയും വിജനമായ ഒരു ഭൂമിയില് ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു വ്യാകുലത വിശുദ്ധ ഖുര്ആന് എടുത്തുദ്ധരിച്ച (14:37) ആ പ്രാര്ഥനയില് നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതില് അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സത്യം ഖുര്ആന് വ്യാഖ്യാതാക്കള് പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: പ്രാര്ഥനക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നതിനായി മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ മധ്യവര്ത്തിയാക്കുകയാണിവിടെ. ‘ഹാജറയും ഇസ്മാഈലും നഷ്ടമായാല് അതിലൂടെ മുഹമ്മദ് നബിയെയാണ് ഞാന് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്' എന്നു പറയുന്നതിനു സമാനമാണ് ഈ പ്രാര്ഥന. ഒരു പ്രവാചകന് മറ്റൊരു പ്രവാചകനെക്കൊണ്ട് ഇടതേടി ദുആ ചെയ്തു എന്നതിനപ്പുറം ഇബ്റാഹീം നബി(അ)യുടെ ഈ പ്രാര്ഥന ഉദ്ധരിക്കുന്നതിലൂടെ വിശുദ്ധ ഖുര്ആന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് നബി(സ)യുടെ മഹത്വമാണ്.
ഇനി വിശുദ്ധ ഖുര്ആനിലുള്ള മറ്റൊരു ഉദാഹരണം കാണുക: അവരുടെ കൂടെയുള്ള ഗ്രന്ഥത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം (ഖുര്ആന്) അവര്ക്കു വേണ്ടി അവതരിച്ചപ്പോള് നേരത്തെ അവിശ്വാസികള്ക്കെതിരില് മാധ്യമമാക്കി പ്രാര്ഥിച്ച അവര് സത്യം അറിയാവുന്നതോടു കൂടി തന്നെ അതിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു (അല്ബഖറ 89). മദീനയില് വസിച്ചിരുന്ന ജൂതകുടുംബങ്ങള് മുഹമ്മദ് നബി(സ) ആഗതമാവുന്നതിനു മുമ്പ് ഭാവിയില് വരാനിരിക്കുന്ന പ്രവാചകനെ ഇടനിലക്കാരനാക്കി തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കള്ക്കെതിരില് പ്രാര്ഥന നടത്താറുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ് ഖുര്ആന് പറയുന്നത്.” (സുന്നിവോയ്സ് -2009 മാര്ച്ച് 16-31, പേജ് 32,33)
മേല് വാചകങ്ങളിലെ ഖുര്ആന് ആയത്തുകള്ക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്ന അര്ഥമനുസരിച്ചും, വിശദീകരിച്ചതനുസരിച്ചും നബി(സ)യെ ഇടയാളനാക്കി പ്രാര്ഥിക്കാമെന്നല്ലേ തെളിയുന്നത്.
ഇബ്റാഹീം നബി മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ ഇടയാളനാക്കി പ്രാര്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
അന്സാര്, ഒതായി
ഇസ്ലാമില് ഇടതേട്ടമോ സൃഷ്ടികളില് ആരെയെങ്കിലും ഇടയാളനാക്കി പ്രാര്ഥിക്കലോ ഇല്ല. സ്രഷ്ടാവും രക്ഷിതാവുമായ അല്ലാഹുവോട്, അവന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പേരില് സൃഷ്ടികള് വിനയപൂര്വം പ്രാര്ഥിക്കുക എന്നതാണ് ശരിയായ ഇസ്ലാമിക രീതി. പ്രവാചകന്മാരും മലക്കുകളും
ഉള്പ്പെടെയുള്ള സൃഷ്ടികളെല്ലാം അല്ലാഹുവെ ആശ്രയിക്കുന്നവരും അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താല് നിലനില്ക്കുന്നവരുമാണ്. ഏതെങ്കിലുമൊരു സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്വം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച്
സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവോട് വല്ലതും ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യഥാര്ഥത്തില് അവനെ അവഹേളിക്കലാണ്. സൃഷ്ടിയെ ഉയര്ത്തലും സ്രഷ്ടാവിനെ താഴ്ത്തലുമാണ്. സൃഷ്ടികള്ക്ക് മഹത്വം കൈവരുന്നത് അല്ലാഹു അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോഴാണ്. പരമമായ മഹത്വം അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാല് അല്ലാഹുവിന്റെ സാമീപ്യം (+പ്പശ്ലക്കടവ) ആഗ്രഹിക്കുന്ന സൃഷ്ടികളെല്ലാം അവനോട് മാത്രം പ്രാര്ഥിക്കുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവാണ് സൃഷ്ടികളോട് ഏറ്റവും അടുത്തവന്. സ്രഷ്ടാവിനും സൃഷ്ടികള്ക്കുമിടയില് ഒരു ഇടയാളന് ഇരിക്കാനുള്ള ഇടമില്ല.
"തീര്ച്ചയായും മനുഷ്യനെ നാം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നാം അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം (അവന്റെ) കണ്ഠനാഡിയെക്കാള് അവനോട് അടുത്തവനും ആകുന്നു." (വി.ഖു 50:16)
"എന്റെ ദാസന്മാര് നിന്നോട് എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാല് ഞാന് അടുത്തു തന്നെയുള്ളവനാണെന്ന് (പറയുക:) പ്രാര്ഥിക്കുന്നവന് എന്നെ വിളിച്ചു പ്രാര്ഥിച്ചാല് ഞാന് ആ പ്രാര്ഥനക്ക് ഉത്തരം നല്കുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ആഹ്വാനം അവര് സ്വീകരിക്കുകയും എന്നില് അവര് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അവര് നേര്വഴി പ്രാപിക്കാന് വേണ്ടിയാണിത്." (വി.ഖു 2:186)
അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ആശിക്കുന്ന ദാസന്മാരെല്ലാം അവനോട് നേരിട്ട് പ്രാര്ഥിക്കണമെന്നാണ് അവന് തന്നെ ആഹ്വാനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. പ്രാര്ഥനയില് ഇടയാളനോ മധ്യസ്ഥനോ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ലെന്നത്രെ ഉപര്യുക്ത സൂക്തങ്ങള് തെളിയിക്കുന്നത്. ഇടയാളന്റെ മഹത്വം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് യജമാനനെ അവഹേളിച്ചുകൊണ്ട് പ്രാര്ഥിക്കണം എന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെയും മാനവരാശിയുടെയും ശത്രുവായ പിശാചിന്റെ ആഹ്വാനമാണ്. പ്രവാചകന്മാരോ സത്യപ്രബോധകരോ അങ്ങനെ ആഹ്വാനം ചെയ്തിട്ടില്ല. യാതൊരു പ്രവാചകനും ഇടയാളന്റെ പേരുപറഞ്ഞു പ്രാര്ഥിച്ചിട്ടില്ല. പൂര്വ പ്രവാചകന്മാരുടെ പ്രാര്ഥന വിശുദ്ധ ഖുര്ആനിലും പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളിലും ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുള്ളത് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്ന ഏതൊരാള്ക്കും ഈ യാഥാര്ഥ്യം ബോധ്യമാകും. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ധാരാളം പ്രാര്ഥനകള് പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളിലുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും പൂര്വ പ്രവാചകനെയോ മലക്കിനെയോ മധ്യവര്ത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള യാതൊരു പ്രാര്ഥനയും ആ കൂട്ടത്തിലില്ല.
14:37 സൂക്തത്തില് ഇടയാളന്റെയോ ഇടതേട്ടത്തിന്റെയോ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ല. അതിന്റെ പരിഭാഷ നോക്കുക: "ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, എന്റെ സന്തതികളില് നിന്ന് (ചിലരെ) കൃഷിയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു താഴ്വരയില് നിന്റെ പവിത്രമായ ഭവനത്തിന്റെ (കഅ്ബയുടെ) അടുത്ത് ഞാനിതാ താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, അവര് നമസ്കാരം മുറപ്രകാരം നിര്വഹിക്കാന് വേണ്ടിയാണ് (അങ്ങനെ ചെയ്തത്). അതിനാല് മനുഷ്യരില് ചിലരുടെ മനസ്സുകളെ നീ അവരോട് ചായ്വുള്ളതാക്കുകയും, അവര്ക്ക് കായ്കനികളില് നിന്ന് നീ ഉപജീവനം നല്കുകയും ചെയ്യേണമേ. അവര് നന്ദി കാണിച്ചേക്കാം."
വിജനമായ മക്കയില് ജീവിതപങ്കാളി ഹാജറിനെയും മകന് ഇസ്മാഈലി(അ)നെയും അല്ലാഹുവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം അധിവസിപ്പിച്ച സന്ദര്ഭത്തില് ഇബ്റാഹീം നബി(അ) വ്യാകുലചിത്തനായിരുന്നു എന്നതിന് വിശുദ്ധ ഖുര്ആനില് യാതൊരു തെളിവുമില്ല. അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിലുടനീളം തികച്ചും നിര്ഭയനായിരുന്നു എന്നതിനാണ് ഖുര്ആനില് (6:81-83) തെളിവുള്ളത്. വ്യാകുലതക്ക് തെളിവ് കണ്ടെത്താന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് സുന്നീലേഖകന് 'വ്യാകുലത നിഴലിക്കുന്നു' എന്നാക്കിയത്. തുടര്ന്ന്, വ്യാകുലതയുടെ നിഴലില് നിന്ന് ഒരു ഇടയാളന്റെ നിഴല് കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള കുത്സിത ശ്രമമാണ് ലേഖകന് നടത്തുന്നത്. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ പേര് പൂര്വ പിതാമഹനായ ഇബ്റാഹീം നബി(അ) വല്ലപ്പോഴും പറഞ്ഞതായി ഖുര്ആനിലോ പ്രാമാണികമായ ഹദീസിലോ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടില്ല. ഇസ്മാഈല്(അ) നഷ്ടപ്പെട്ടാല് മുഹമ്മദ് നബി(സ) നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഇബ്റാഹീം നബി(അ) പറയുകയോ സൂചിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇതൊന്നും കൂടാതെ ഇബ്റാഹീം നബി(അ) ഇടതേട്ട പ്രാര്ഥന നടത്തിയെന്ന് പറയുന്നത് ആ പ്രവാചക ശ്രേഷ്ഠന്റെ പേരിലുള്ള വ്യാജാരോപണമാകുന്നു.
ഖുര്ആനില് സൂചിപ്പിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങള് എഴുതി നിറച്ച ചില വ്യാഖ്യാന ഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ടാകാം. അതിനൊന്നും ഇസ്ലാമില് പ്രമാണികതയില്ല. മറ്റു ഖുര്ആന് സൂക്തങ്ങളില് നിന്നോ പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളില് നിന്നോ ഗ്രഹിക്കാവുന്നതോ ഭാഷാപരമായ അടിസ്ഥാനമുള്ളതോ അല്ലാത്ത 'എഴുതാപ്പുറം വായന'കള്ക്കൊന്നും സത്യദീനില് യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ല.
അല്ബഖറ 89ലും ഇടയാളന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പേരില് അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിക്കുക എന്ന വിഷയമില്ല. ഞങ്ങളിലേക്ക് ഒരു പ്രവാചകനെ നിയോഗിക്കുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില് യുദ്ധം ചെയ്ത് സത്യനിഷേധികള്ക്കെതിരില് വിജയം കൈവരിക്കാന് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യേണമേ എന്ന് യഹൂദര് അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് ഈ സൂക്തത്തില് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. മുഹമ്മദ് നബി(സ) അന്തിമ പ്രവാചകനായതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ സത്യവിശ്വാസികള്ക്ക് ഇപ്രകാരം പ്രാര്ഥിക്കാനുള്ള ന്യായം അവശേഷിക്കുന്നില്ല എന്ന കാര്യവും ഇതോടൊപ്പം വിലയിരുത്തേണ്ടതാകുന്നു.
"തീര്ച്ചയായും മനുഷ്യനെ നാം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നാം അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം (അവന്റെ) കണ്ഠനാഡിയെക്കാള് അവനോട് അടുത്തവനും ആകുന്നു." (വി.ഖു 50:16)
"എന്റെ ദാസന്മാര് നിന്നോട് എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാല് ഞാന് അടുത്തു തന്നെയുള്ളവനാണെന്ന് (പറയുക:) പ്രാര്ഥിക്കുന്നവന് എന്നെ വിളിച്ചു പ്രാര്ഥിച്ചാല് ഞാന് ആ പ്രാര്ഥനക്ക് ഉത്തരം നല്കുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ആഹ്വാനം അവര് സ്വീകരിക്കുകയും എന്നില് അവര് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അവര് നേര്വഴി പ്രാപിക്കാന് വേണ്ടിയാണിത്." (വി.ഖു 2:186)
അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ആശിക്കുന്ന ദാസന്മാരെല്ലാം അവനോട് നേരിട്ട് പ്രാര്ഥിക്കണമെന്നാണ് അവന് തന്നെ ആഹ്വാനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. പ്രാര്ഥനയില് ഇടയാളനോ മധ്യസ്ഥനോ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ലെന്നത്രെ ഉപര്യുക്ത സൂക്തങ്ങള് തെളിയിക്കുന്നത്. ഇടയാളന്റെ മഹത്വം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് യജമാനനെ അവഹേളിച്ചുകൊണ്ട് പ്രാര്ഥിക്കണം എന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെയും മാനവരാശിയുടെയും ശത്രുവായ പിശാചിന്റെ ആഹ്വാനമാണ്. പ്രവാചകന്മാരോ സത്യപ്രബോധകരോ അങ്ങനെ ആഹ്വാനം ചെയ്തിട്ടില്ല. യാതൊരു പ്രവാചകനും ഇടയാളന്റെ പേരുപറഞ്ഞു പ്രാര്ഥിച്ചിട്ടില്ല. പൂര്വ പ്രവാചകന്മാരുടെ പ്രാര്ഥന വിശുദ്ധ ഖുര്ആനിലും പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളിലും ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുള്ളത് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്ന ഏതൊരാള്ക്കും ഈ യാഥാര്ഥ്യം ബോധ്യമാകും. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ധാരാളം പ്രാര്ഥനകള് പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളിലുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും പൂര്വ പ്രവാചകനെയോ മലക്കിനെയോ മധ്യവര്ത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള യാതൊരു പ്രാര്ഥനയും ആ കൂട്ടത്തിലില്ല.
14:37 സൂക്തത്തില് ഇടയാളന്റെയോ ഇടതേട്ടത്തിന്റെയോ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ല. അതിന്റെ പരിഭാഷ നോക്കുക: "ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, എന്റെ സന്തതികളില് നിന്ന് (ചിലരെ) കൃഷിയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു താഴ്വരയില് നിന്റെ പവിത്രമായ ഭവനത്തിന്റെ (കഅ്ബയുടെ) അടുത്ത് ഞാനിതാ താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, അവര് നമസ്കാരം മുറപ്രകാരം നിര്വഹിക്കാന് വേണ്ടിയാണ് (അങ്ങനെ ചെയ്തത്). അതിനാല് മനുഷ്യരില് ചിലരുടെ മനസ്സുകളെ നീ അവരോട് ചായ്വുള്ളതാക്കുകയും, അവര്ക്ക് കായ്കനികളില് നിന്ന് നീ ഉപജീവനം നല്കുകയും ചെയ്യേണമേ. അവര് നന്ദി കാണിച്ചേക്കാം."
വിജനമായ മക്കയില് ജീവിതപങ്കാളി ഹാജറിനെയും മകന് ഇസ്മാഈലി(അ)നെയും അല്ലാഹുവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം അധിവസിപ്പിച്ച സന്ദര്ഭത്തില് ഇബ്റാഹീം നബി(അ) വ്യാകുലചിത്തനായിരുന്നു എന്നതിന് വിശുദ്ധ ഖുര്ആനില് യാതൊരു തെളിവുമില്ല. അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിലുടനീളം തികച്ചും നിര്ഭയനായിരുന്നു എന്നതിനാണ് ഖുര്ആനില് (6:81-83) തെളിവുള്ളത്. വ്യാകുലതക്ക് തെളിവ് കണ്ടെത്താന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് സുന്നീലേഖകന് 'വ്യാകുലത നിഴലിക്കുന്നു' എന്നാക്കിയത്. തുടര്ന്ന്, വ്യാകുലതയുടെ നിഴലില് നിന്ന് ഒരു ഇടയാളന്റെ നിഴല് കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള കുത്സിത ശ്രമമാണ് ലേഖകന് നടത്തുന്നത്. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ പേര് പൂര്വ പിതാമഹനായ ഇബ്റാഹീം നബി(അ) വല്ലപ്പോഴും പറഞ്ഞതായി ഖുര്ആനിലോ പ്രാമാണികമായ ഹദീസിലോ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടില്ല. ഇസ്മാഈല്(അ) നഷ്ടപ്പെട്ടാല് മുഹമ്മദ് നബി(സ) നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഇബ്റാഹീം നബി(അ) പറയുകയോ സൂചിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇതൊന്നും കൂടാതെ ഇബ്റാഹീം നബി(അ) ഇടതേട്ട പ്രാര്ഥന നടത്തിയെന്ന് പറയുന്നത് ആ പ്രവാചക ശ്രേഷ്ഠന്റെ പേരിലുള്ള വ്യാജാരോപണമാകുന്നു.
ഖുര്ആനില് സൂചിപ്പിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങള് എഴുതി നിറച്ച ചില വ്യാഖ്യാന ഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ടാകാം. അതിനൊന്നും ഇസ്ലാമില് പ്രമാണികതയില്ല. മറ്റു ഖുര്ആന് സൂക്തങ്ങളില് നിന്നോ പ്രാമാണികമായ ഹദീസുകളില് നിന്നോ ഗ്രഹിക്കാവുന്നതോ ഭാഷാപരമായ അടിസ്ഥാനമുള്ളതോ അല്ലാത്ത 'എഴുതാപ്പുറം വായന'കള്ക്കൊന്നും സത്യദീനില് യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ല.
അല്ബഖറ 89ലും ഇടയാളന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പേരില് അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിക്കുക എന്ന വിഷയമില്ല. ഞങ്ങളിലേക്ക് ഒരു പ്രവാചകനെ നിയോഗിക്കുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില് യുദ്ധം ചെയ്ത് സത്യനിഷേധികള്ക്കെതിരില് വിജയം കൈവരിക്കാന് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യേണമേ എന്ന് യഹൂദര് അല്ലാഹുവോട് പ്രാര്ഥിച്ചിരുന്നു എന്നാണ് ഈ സൂക്തത്തില് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. മുഹമ്മദ് നബി(സ) അന്തിമ പ്രവാചകനായതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ സത്യവിശ്വാസികള്ക്ക് ഇപ്രകാരം പ്രാര്ഥിക്കാനുള്ള ന്യായം അവശേഷിക്കുന്നില്ല എന്ന കാര്യവും ഇതോടൊപ്പം വിലയിരുത്തേണ്ടതാകുന്നു.
Posts
